Article | مقاله

اول بار كه احمدرضا عابدزاده را ديدم، شايد نوجواني بودم با آرزوهاي بزرگ، بزرگترين‌اش همين بود كه بشوم يكي مثل احمدرضا... اسطوره‌اي كه بي‌شك محبوب‌ترين شخصيت همان روزهاي رحمتي و طالب‌لو و معمارزاده و... به حساب مي‌آمد. اخم‌هايي داشت درهم گره خورده، درست مثل عضلات دست و سينه‌اش كه وقتي در سالن سرپوشيده ورزشگاه كشوري مي‌دويد، ابهتش هر چشمي را مي‌گرفت! عابدزاده در روزهايي كه بي‌شك بهترين و آماده‌ترين دروازه‌بان آسيا بود توصيه‌اي چند كلمه‌اي براي كساني داشت كه مي‌دانست به عشق او درون دروازه مي‌ايستند. خيلي راحت و بدون آنكه گره اخم‌هايش را باز كند، مي‌گفت: «مغرور باش!» سال‌ها بعد از زبان يكي از هم‌بازي‌هايش شنيدم كه مي‌گفت وقتي احمدرضاعابدزاده با مهاجمان تك به تك مي‌شد بر سر آنها فرياد مي‌زد: «توپ را بده به من!» و همان مهاجمان بسياري از اوقات غرق در ابهت و جذبه‌اش، توپ را ناخودآگاه به او مي‌سپردند!

زياده‌ روي محض است اگر بگوييم امروز در سيدمهدي رحمتي در وحيد طالب‌لو يا هر دروازه‌بان ديگري، نشانه‌اي از تبديل شدن به احمدرضا احمدرضا عابدزاده را مي‌بينيم. اما تك تك آنها براي تبديل شدن به چون اويي نوجواني و جواني‌شان راگذاشتند. بي‌شك وحيد طالب‌لو هم در آموزه‌هاي خودش فهميد كه بايد بيشتر از تك تك مدافعان و هافبك‌ها و مهاجمان صاحب اعتماد به نفس و خودباوري و حتي غرور شود اما همين ستاره استقلال در روزهايي كه افت مي‌كند (درست مثل هر بازيكن و ستاره‌اي) نه اعتماد به نفسي را در وجودش مي‌بينيم و نه هيجان گذشته را براي بازگشت در وجودش احساس مي‌كنيم. در روزهايي كه او نيازمند همان روحيه سابق است چه كسي دست او را مي‌گيرد؟ مربي؟ مدير؟ همبازي و هم‌پستي يا هوادار؟
طالب‌لو هماني است كه داشت در ابتداي همين فصل به ركورد بسته نگه داشتن دروازه عابدزاده نزديك مي‌شد و حالا كه به سرازيري افتاده، همان حاميان و هوراكشان سابق، در نقطه مقابل‌اش ايستاده‌اند! عذرخواهي طالب‌لو هر چند حركتي بود انساني، اما از تك تك ويژگي‌هاي يك دروازه‌بان به دور بود!