Article | مقاله

کجا پسر؟ بر می گردی که چه؟ فکر کردی اینجا چه خبر است که خیال برگشتن داری؟ در گوشه ذهن ات چه می گذرد که می خواهی وداعی وطنی با فوتبال داشته باشی؟ بهتر نیست کفش هایت را به میخ های آلمانی آویزان کنی؟
چرا، به نفع توست که در غربت – گرچه بکار بردن این واژه برای تو با محبوبیت زیادت بین آلمانی ها، غریب است - چهار گوشه زمین را ببوسی تا اینکه بیایی اینجا، اسیر غربت لیگ وطنی شوی. در نگاه اول، ترکیب «غربت» و «وطن» بی معناست اما وقتی بیایی، می فهمی که چه مفهوم عمیقی دارد!
غربت از غریب می آید و غریب هم یعنی بیگانه و این لیگ برای تو لژیونر که سال های سال در بوندس لیگا بسر برده ای، بس بیگانه، عجیب و غریب خواهد بود. این لیگ، حتی اندک شباهتی به لیگی که تو سال های پیش ترک اش کردی، ندارد؛ نه آنکه بهتر شده باشد، نه، بلکه طاقت فرسا شده است.

طاقت فرسا، نه از آن جهت که امکاناتش کمتر شده یا سطح کیفی بازی ها پایین تر آمده باشد. اتفاقا تیم های شهرستانی پیشرفت خوبی داشته اند و دیگر لیگ دو قطبی نداریم و در ظاهر هم از سیستم های «علی اصغری» خبری نیست اما تبدیل به لیگی شده است که همه چیز در آن پیدا می شود به جز یک فوتبال خالص، حتی از نوع «در پیتی» اش.
هیچ وقت فکرش را می کردی، هیجان دربی سرخابی ها از لیگ ایران گرفته شود؟! چند صباحی ست، لیگی داریم با یک دربی کاملا ساختگی که تمام نتیجه ها به تساوی ختم می شود و در این بین هم سعی زیاد شد تا نشان دهند داور ایرانی هم می تواند دربی بزرگ تهران را بدون هیچ گونه دردسری سوت بزند. یکی نیست بگوید، مگر دربی قلابی سوت زدن هم دارد؟
نه تنها، دلخوشی فوتبالی ایرانی ها ( کل کل های قرمز و آبی) از هواداران گرفته شده بلکه پارسال می خواستند فاتحه ای نثار روح برنامه 90 کنند. زورشان آمده بود وقتی ناکارآمدی شان توسط فردوسی پور به همه مردم نشان داده شد. زمانی که در ایران توپ می زدی، اینقدر لیگ بی برنامه نبود که لیگ پارسال بود؛ تا جایی که می خواستند روز عید نوروز بازی بگذارند. در ضمن مدیریت تیم ها هم اینقدر کشکی نبود که یک مربی بتواند بازیکن برزیلی ای که در تیم محلات بازی می کرده است را جای یک بازیکن طراز اول به پرسپولیس قالب کند.

تو هم که بیایی، به طور حتم می خواهی آخرین حضورت در زمین فوتبال را با لباس پرسپولیس داشته باشی؛ پس قاطعانه تر از قبل توصیه می شود که نیا و همان جا که هستی بمان. پرسپولیس، یتیم تر از همیشه شده است. مطمئن باش طاقت دیدن پرسپولیس امروز را نخواهی داشت، چه برسد به بازی کردن در آن.
آن زمان که ایران بودی، مگر هر کسی جرات داشت، داعیه مربیگری در این تیم را داشته باشد؟! اما امروز، هر کسی بر مسند مربیگری اش می نشیند. پرسپولیس زمان تو، چیزی جز قهرمانی نمی خواست اما امروز سوم هم بشود، خوشحال است. تیمی که تو در آن توپ می زدی، استقلال هم از رو به رو شدن با آن هراس داشت اما امروز تیم هایی که برای اولین بار در لیگ برتر بازی می کنند، برای سرخ پوشان تهران، شاخ و شونه می کشند.
اینجا، همه چیز به ظاهر حرفه ای شده است اما قیمت گزافی برای این پیشرفت قلابی پرداخته شد؛ لیگ ایران و پرسپولیس دیگر بوی خالص فوتبال نمی دهند و ناخالصی قاطی اش کرده اند، ناخالصی ای که به تعبیر عده ای بوی سیاست می دهد